Ik schrijf dit vanaf de bank thuis, wat hebben we het toch goed in Nederland. Het zit erop, een intensieve week in Burkina Faso. Zwaar maar zo.... de moeite waard. Het heeft me zeker een paar dagen gekost om mijn verhaal zonder tranen in mijn ogen te kunnen vertellen.
En nog steeds verlies ik mezelf als ik er in alle rust over denk. Het was een mooie ervaring, één die ik zeer graag wil herhalen. De reacties in de winkel zijn overweldigend. Er zijn meer oude brillen ingeleverd dan ooit en nog steeds komen klanten brillen inleveren. Dank daarvoor! Ik zal me persoonlijk inzetten deze brillen een tweede leven te geven. Blijf ze ook vooral brengen, er komen nog veel projecten van de stichting ‘Onesight’. 

Dank aan de sponsors, jullie donatie zal goed gebruikt worden. Dank aan de firma Luxottica Nederland die mij hebben uitgezonden met name Nathan die alles heeft geregeld.
Dank aan Tuijn Optiek welke mij de gelegenheid heeft gegeven iets te betekenen voor Burkina Faso. Dank aan Johan en Ineke onze webmasters die dit verslag online hebben gezet en vooral dank aan het fantastische team van vrijwilligers.
 
 
02-10-2010
Lieve mensen,
Voor ons in het westen is het heel normaal om ervan uit te gaan dat iedereen goed zicht heeft. We kunnen ons een mooie bril makkelijk veroorloven. Heel anders is het in andere delen van de wereld waar de grootste zorg is wat er vanavond gegeten word. Bovenstaande foto is gemaakt in Ethiopie. Naar aanleiding van de ontmoeting met deze meneer ben ik kant en klare leesbrillen mee gaan nemen op reis. Niet om zomaar weg te geven maar om mensen met een visueel probleem, te verhelpen met een bril, blij te kunnen maken. Iets doen voor anderen met m'n eigen vak, dat is waarvoor ik binnenkort met de stichting OneSight afreis naar Burkina Faso, gelegen in het door mij geliefde Afrika. In een week tijd gaan we daar 5000 mensen helpen met een bril. Uiteraard zijn de fondsen voor dit projekt al geworven maar er moeten natuurlijk meer projekten volgen. Daarom vraag ik jullie hulp. Help mij en OneSight nog veel meer mensen te helpen aan goed zicht.
Groot of klein, elk bedrag is welkom, alvast bedankt.


René
03-10-2010
Vanochtend opgestaan met een bijzonder gevoel, ik denk een gezonde spanning. Afgelopen week heb ik nog even contact gehad met Diane (werkzaam bij Luxottica Nederland), die vorige maand een zelfde clinic heeft gedaan in Mexico. Ze kon veel van mijn vragen beantwoorden en dat gaf een geruststellend gevoel, ik ga veel goed en zinvol werk verrichten in Burkina Faso. Mijn tas is volgepakt met weggeefspulletjes voor kinderen die we zien tijdens de clinic en nog met op het laatste moment gemaakte kinderbrillen, waarvan er nooit genoeg kunnen zijn. N.a.v. de redactionele artikelen in de kranten hebben enorm veel klanten hun oude brillen ingeleverd. Bedankt voor al die brillen en alle succes wensen. Dat heeft me blij verrast. De brillen die we nu inzamelen zijn voor de komende clinics. De brillen voor deze clinic zijn allemaal al ingezameld, 30.000 in totaal staan er straks in Burkina klaar. Vandaag is prima verlopen. Ruim op tijd ingecheckt op Schiphol, en een rustige vlucht naar Parijs. Op het ChdG airport kreeg ik het even benauwd, lange rijen voor de douane en nog langere voor de bagage check en dat met slechts 1,5 uur voor de overstap. Uiteindelijk was ik net op tijd bij de gate. De vlucht naar Ouagadougoum, de hoofdstad van Burkina Faso is vlekkeloos verlopen. Op de volledig in renovatie zijnde luchthaven, werden natuurlijk de nodige formaliteiten afgehandeld in een rustig tempo. Gelukkig gaf mijn visum geen probleem. Dat gaat pas morgen in...... Na vriendelijk begroet te zijn door een lid van de Lions zijn we ingecheckt in een prima hotelletje. Morgen verplaatsen we naar Bobo Dioublasso. Het is fantastisch om weer in Afrika te zijn, de geur, de mensen........
 

 		 Vlak voor Bobo stond de Lions Club ons op te wachten met een groot spandoek waarop we welkom geheten werden. Onder begeleiding zijn we naar ons prachtige hotel met zwembad gebracht. Voor lunch was er een heerlijke pizza.
Daarna volgde de introductie door de leiding, laten we het zo zeggen, ze zorgen goed voor ons, maar zijn misschien wel een beetje te bezorgd. Er zijn vanuit Amerika zelfs losse brandmelders meegebracht, voor elke kamer 1.
Ook mogen we niet zelfstandig de straat op, maar moeten we ons in groepjes verplaatsen en in- en uitschrijven als we het hotel verlaten. Een beetje jammer, maar ik zal me netjes aan de regels houden, ik ben namelijk te gast. Zo dadelijk gaan we met de bus 10 minuten verderop de locatie van de clinic bezoeken en krijgen we uitleg hoe morgen aan de slag te gaan.
4-10-2010
De wekker stond vroeg vanmorgen, 5.00 uur. Het is hier 2 uur vroeger, dus van tijdverschil heb ik niet zo'n last, de Amerikanen echter hebben tussen 6 en 9 uur tijdverschil. Mijn kamergenoot is een rustige Fransman. We kunnen goed met elkaar communiceren. Ik een klein beetje Frans en hij een klein beetje Engels. Onderweg naar Bobo rijden we door een opvallend groen landschap. Er is hier veel regen gevallen de laatste tijd. Mijn medevrijwilligers zijn leuke mensen, velen zijn al op hun 2e 3e missie sommigen al veeeele malen meer, en nog steeds zijn ze zeer enthousiast. Het is fun om mee te gaan met dit gemêleerde gezelschap. De rit naar Bobo duurt bijna 7 uur. Het is warm, zo'n 35 - 40 graden maar gelukkig niet zo vochtig. Onderweg zijn we gestopt bij een busstation voor een plaspauze (neus dicht) en een cola. Rond de busplaats was een markt en ik kon het niet laten er even overheen te lopen. Ik heb er een paar leuke foto's kunnen maken en plezier gehad met de mensen. Het terug zien van hun kinderen op het kleine schermpje van camera gaf grote hilariteit.
 
4-10-2010 19.50 uur
Nu we terug zijn van de introductie lijkt alles een beetje duidelijk te worden hoe het morgen gaat werken. Ik heb er wel vertrouwen in. Het is de bedoeling dat we morgen 1000 mensen helpen. De extra kinderbrillen die ik meegenomen heb worden zeer gewaardeerd zo ook de geplastificeerde vertaalkaarten die ik heb gemaakt met een Hollands sfeerbeeld (vanaf de clinic in Benin kregen we een woordenlijst gemaild met de vertaling van de meest gebruikte termen voor de onderzoeken). Tot mijn verbazing stapte er bij het teruggaan naar het hotel 2 militairen in, ook deze en de andere militairen bij het hotel zijn aanwezig om ons te beschermen tijdens de clinic. Morgen gaat het gebeuren.........we zijn er klaar voor.
 
5-10-2010
Wat moet je verwachten, ik wist het niet helemaal. Vandaag is DE dag. Aangekomen bij de clinic stonden er slechts een handje vol mensen te wachten. Niet de verwachtte lange rijen. De mensen werden keurig onder een tent op een stoel geplaatst om de start van de clinic af te wachten. Tijdens de briefing kreeg iedereen een plaats aangewezen. De mijne was nieuw;´troubleshooting at dispence´. Wat zoveel wil zeggen als; de problemen oplossen als mensen niet goed met de bril konden zien. Gelukkig waren dat er niet al te veel. Er wordt zeer nauwkeurig gewerkt en uit de 30.000 brillen word echt de best passende gehaald. Het circuit dat de mensen doorlopen is als volgt: buiten wachten de mensen tot ze het terrein op mogen. Dan worden de ogen onder een tent gedruppeld, waardoor de ogen verwijd worden. Hierdoor kan er makkelijker gemeten worden en kan de optometrist beter het oog beoordelen. Daarna doen we een gezichtsscherptetest. Daarna meten we met de autorefractor, zien ze een optometrist en worden ze eventueel doorverwezen voor een verder onderzoek terplekke. Ze krijgen een voorschrift, gaan naar de uitgifte daarvan en ontvangen een bril. Het werkt zeer efficiënt al moesten we natuurlijk wel even op gang komen.
‘Dispence’, is waarschijnlijk het mooiste en leukste station. Hier eindigen alle mensen met hun voorschrift en krijgen hun bril. Vandaag 678 stuks uitgedeeld, dus je ziet allerhande soorten reacties. Zo was er een meneer met een zeer hoge min sterkte, die echt waar voor het eerst van zijn leven scherp zag. Het was niet de reactie die je verwacht, hij bleef heel rustig en liet alles op zich inwerken. Op herhaald vragen of hij beter zag demonstreerde hij met en zonder. Hij was meer verbaasd dan blij. Of die meneer die een prachtige DG bril kreeg met een -5 sterkte en alleen maar kon glimlachen… Ook diverse dames die prachtige glimlachen produceerden na het ontvangen van de bril. Een klein meisje dat heel voorzichtig en zachtjes ‘merci’ zei, zij kreeg een bril met -2,5 sterkte. De mensen zijn vooral dankbaar, sommige minder als we een niet zo´n mooie bril voor ze hadden, maar ja als het de best passende is qua sterkte moet je toch even uitleggen dat dit toch echt de beste bril voor ze is.

Enkele vinden de bril gewoon niet mooi en zeggen dan dat ze niet goed kunnen zien, dat moet je even leren doorheen te zien. De brillen zijn namelijk ook niet allemaal up to date, maar nogmaals het doel is ‘goed zien’! Indien mogelijk zoeken we wel naar een ander exemplaar. Je wordt de hele dag van de ene emotie naar de andere geslingerd, sommige geweldig en ontroerend, andere verdrietig. Dat maakt het best zwaar. Er zijn ook veel mensen met een pathologie waar we niets aan kunnen doen. Ze worden doorverwezen in de hoop dat er verder iets voor ze gedaan wordt door de lokale artsen, ook daarvan was er één aanwezig vandaag. Alle patiënten ontvangen echter een bril, als ze niets nodig hebben krijgen ze een zonnebril. Het doel van 1000 patiënten is niet gehaald vandaag omdat de Lions buiten het gebouw een aantal dankwoorden en speeches hadden georganiseerd. Alle Bobo´s van Bobo Dioublassou waren aanwezig, inclusief de gouverneur. Het geheel werd omlijst door een Afrikaanse, hoe kan het ook anders, drumband. HEERLIJK.
Het is een geweldige ervaring om de dit te mogen meemaken, ik hoop dat ik morgen mijn emoties de baas kan blijven.................tot morgen, dan doen we hopelijk wel 1000 mensen.
 
6-10-2010
Lieve mensen, was een zware dag vandaag. Bij aankomst stonden er drommen mensen te wachten. Vandaag had ik een andere taak, het uitschrijven van de recepten voor de brillen. Een belangrijk onderdeel, want als je de onderzoeken niet goed interpreteert gaat iemand naar huis met een verkeerde bril. En dan is alle hoop die ze hadden verloren. Ik heb honderden mooie glimlachen mogen ontvangen en die zijn onbetaalbaar. Het ontroerendste moment van de dag was één van de artsen die naar me toe kwam om te vertellen dat ze één van de kinderbrillen die ik had meegenomen gebruikt had voor een klein jongetje welke al vanaf zijn geboorte geen ooglenzen had. De arts en het jongetje waren in tranen. Moet je eens voorstellen dat je jouw hele leven al niets hebt kunnen zien. Dit mannetje heeft weer een toekomst, geweldig!

 		 Een leuk moment heb ik beleefd met een klein mannetje en mijn meegebrachte bellenblaas (dank je Diana voor de tip). Er zijn veel meer verhalen maar ik hou dit verslag kort, zojuist is een uur typen op het internet verdwenen. Ik ben dood op, het was een zware dag.

Er zijn 1333 mensen met een bril geholpen vandaag. Hopelijk morgen nog meer, want de rij was nog lang niet weg.
Tot morgen.
7-10-2010
Vandaag een nog hoger doel behaald, 1800 mensen!!!!!! Zo gaat dat in Afrika, zet je doelen altijd weer hoger in. Maar wie weet, ik hoop dat het er zeker meer kunnen zijn. Mijn job bij ‘Dispence’ word gewaardeerd. Vandaag zit ik op een betere plek, aangezien er nog steeds een aanspreekpunt moet zijn voor de problemen. Als het druk word bij ‘Dispence’ en IMS rustig is, dan kan ik ook inspringen bij het afleveren van de brillen. De meest dankbare job die je kunt verzinnen. Bij het verwerken van de recepten word er al duizend maal dank gezegd, gezegend door de Heer of bedankt namens Allah. De mensen zijn zo dankbaar dat we iets voor ze doen, zelfs voordat ze het resultaat letterlijk hebben gezien. Alweer waren de glimlachen onbetaalbaar. Het is hard werken. We starten om 8.30 uur en stoppen om ongeveer 17.00 uur i.v.m. de veiligheid en de stroom voorziening. Wees niet bang voor me, het is overbezorgdheid van de organisatie, maar het geeft een prima gevoel. We worden goed verzorgd, het eten is perfect en regelmatig word gevraagd of je nog iets nodig hebt. Vandaag was goed georganiseerd. De mensen stonden keurig in rijen buiten te wachten en er was geen chaos buiten de deur zoals gisteren wel het geval was.


7-10-2010    23.00 uur.
Vandaag was dus niet zo vermoeiend. Ik ben nog op (23.00 uur) en we hebben weer super lekker gegeten in het hotel. Zojuist hebben we de ‘silent auction’ gehad. Allemaal hebben we spulletjes uit ons land meegebracht en die zijn geveild. Het heeft € 4.000,- opgebracht....... Nu we het toch over geld hebben, wie van jullie helpt me aan de 500 dollar te komen die ik graag bij elkaar wil brengen op mijn persoonlijke pagina van ‘Onesight’? Er is nog slechts 24 dollar te gaan...

Vandaag zijn er ruim 1800 mensen geholpen, het is moeilijk je emoties de baas te blijven. Het zoeken naar een geschikte bril is soms erg moeilijk en als je weet dat dit misschien de enige kans is om iemands leven voorgoed te veranderen gaat je dat niet in je koude kleren zitten. We beseffen ons goed dat we in één van de armste landen van ter wereld zijn zeker nadat er vandaag voor de tweede keer deze week een baby te koop werd aangeboden. De laatste 1,5 uur van de clinic heb ik bij ‘Dispence’ gewerkt. Hoeveel keren ik toch “je vue” (ik zie) heb gehoord, het is hartverscheurend. Mijn laatste 'klant' was een zeer oude baas, nog nooit een bril gehad en zeer enthousiast, zelfs zonder bril. De brillen die wij nu weggooien in Holland en het niet waard vinden te doneren, daar was deze meneer zo ontzettend blij mee. Het is niet in woorden uit te drukken.

Er zijn uiteraard ook dames die eerst kijken naar wat je voor ze uit de voorraad hebt gehaald en dan op voorhand al zeggen dat ze er niet mee kunnen zien omdat de bril wel erg gedateerd is ondanks dat het recept perfect past. Het maakt ons niet uit, we zoeken gewoon een nieuwe. Deze mensen hebben de hele dag gewacht, ze verdienen het. Het mooiste van vandaag is misschien wel dat er zeer weinig mensen weggestuurd zijn omdat we er mee stopten.

Groeten vanuit een fantastisch Burkina...
 
8-10-2010 23.38 uur
Weer een live verslag uit Burkina Faso. Ik hou het kort, het was een zware dag. Ik dacht dat het makkelijk te 'handlen' was, maar vandaag is het emotioneel zeer zwaar. De laatste dag is er geen volledige clinic. Honderden mensen staan op ons te wachten, we kunnen ze nooit allemaal helpen. Dat breekt mijn hart. Ik hou me vast aan het feit dat we er wel heel veel hebben kunnen helpen, 4.604 om precies te zijn. Ik wil graag de mooiste ervaring van vandaag delen. Molly, één van de oogartsen vroeg me een +9 bril te zoeken. Ze had een jonge man met een verschoven lens vol staar. Hij had waarschijnlijk al hele lange tijd niets gezien. Hij werd begeleid was erg timide. Molly zag een kans om hem te helpen.
We vonden 2 brillen. Moet je voorstellen, voor het eerst sinds zeer lange tijd kan je weer een beetje zien staan er 2 blanken voor je neus. Je zag hem 'groeien'. Hij reageerde eerst op niets en nu stak hij zijn hand uit naar Molly om haar te bedanken. Ik heb het niet droog gehouden vandaag. Ik dacht dat ik een stoere vent was, maar dit gaat niemand ik de koude kleren zitten. We hebben dus niet iedereen kunnen helpen, maar het troost me dat deze clinic bijzonder goed verlopen is (dankzij de medewerking van de lions club) en ‘Onesight’ zal ongetwijfeld terugkeren naar dit prachtige land.